‘God is geen christen’

Aan deze uitdagende titel van een boek (was de titel van een toespraak van hem) van Desmond Tutu moest ik denken toen een vriendin reageerde op deze website. Ze vond hem wel leuk ….. Deel twee van opmerking kwam er naar veel aarzeling uit… maar wel erg christelijk.. Zij had meer met energie..e.d. Ja; vind je het gek. Opgegroeid in een reformatorisch nest, evangelisch bekeerd, ouderling in de PKN en altijd met christelijke spiritualiteit bezig geweest..  Dat maakt dat ik het grootste deel van mijn spel op deze site in dat taalveld speel. Ik hoop later een meer universeel woordenspel te spelen maar of mij dat zal lukken? Het ‘mijne’ is in ieder geval niet normatief bedoeld!! Hiermee is gelijk het probleem van het gesprek over spiritualiteit getekend. Twee personale werkelijkheden die elkaar ontmoeten. Minstens zo problematisch als een interreligieuze dialoog. En dat meen ik. Probleem van taal en levensweg vooral. Zelf zoek ik juist naar taal en vormen die ons in ontmoetingen in een dialogisch spel brengen van ontmoeten en verstaan.

Een spiritualiteit van vlees en bloed!

Een prachtig boek gelezen afgelopen twee weken.: Soulful Spirituality van David G. Benner (psychotherapeut en geestelijk begeleider) . Het is een beschrijving van een christelijke spiritualiteit die ‘heel de mens’ en ‘fully alive’  ten dienste wil staan. Hij beschrijft eerst de vaak vervreemdende / vergiftigende werking van spiritualiteit: van het lichaam / van seksualiteit / van gevoelsleven / van jezelf / van de aarde. Hij stelt daar een heel andere spiritualiteit tegenover. Een die in de eerste plaats ‘aards’ is en begint ‘waar en wie je bent’ en waarin je vervolgens mag ‘worden’ wie je ten diepste bent. Maar dit op een zeer open, gezond makende  en authentieke wijze(hij verbind psychologie met christellijke spiritualiteit). Een creatieve verbinding tussen ‘soul’/aarde en ‘spirit'(transcendente). In het laatste deel probeert hij dan de praktijk van deze spiritualiteit uit te werken aan de hand van een aantal sleutelwoorden zoals bewustwording / Hier-en-nu / loslaten.

Maar waarom spreekt mij dit nu zo aan? Vooral de geboden ruimte, levensechtheid, nabijheid en authenticiteit. Het is een spiritualiteit waarin ik de volle ruimte krijgt mijn ‘eigen-zinnig-heid’ te zijn. Maar ook een die dicht op en onder de huid zit. Alles hoort er bij. Er ontbreekt een ‘sjabloon’ christen; en dat is voor een man die uit een evangelisch nest stamt een hele prestatie.

Het mooiste verhaal vind ik wel dat van zijn zoon die eerst zegt dat hij niet meer ‘zo in God gelooft’ en nog weer later zichzelf geen ‘christen’ meer noemt. Toch beschrijft hij hem juist als een voorbeeld van authentieke spiritualiteit.

Een boek met een zeer wijde en inspirerende blik.  Een must voor elke geestelijk begeleider vanwege zijn zeer ‘onderscheidende’ kijk op authentieke en vitale christelijke spiritualiteit.

Taal kan verb(l)indend zijn.. Speling

Zoals ik elders al zei dat ‘modellen’ van spiritualiteit verwarrend kunnen werken is dat ook zo met taal. Afgelopen week las ik een prachtig interview met een zekere Marieke Brouwer in het prachtige tijdschrift Speling en het nummer: ‘Vermoeden van het goddelijke’. Opgegroeid met de ‘gereformeerde’ kerktaal en vervreemd van haar geloof door de theologische taal hervond ze haar geloof in de door haar geleefde/beleefde spiritualiteit. Door in haar studie tot geestelijk begeleidster taal als ‘middel’ te gaan zien. In mijn eigen woorden gezegd: iedereen ‘vind God’ in de hem/haar ‘eigen’ taal. En dat kan een hele zoektocht zijn..

Een mooi voorbeeld van ‘verwarrende’ taal vind ik zelf het woord ‘innerlijk’; wat dat dan ook zou kunnen zijn. In een prachtig verhaal van Toon Tellegen keert de krekel zich binnenste buiten om vervolgens aan zijn vrienden te vragen wat zij zien: gevoelens? / gedachten? / en hebben ze een kleur? Niemand die iets vond natuurlijk… Dit woordenspel rondom de ‘innerlijkheid’ had op mij een prachtige relativerende werking. De woorden kregen daarmee in mijn beleving weer hun beweeglijkheid; ze leggen niets vast… Zo moet mijns inziens ook de taal over God en spiritualiteit zijn. Zij moet openen, verbinden en inspirerend zijn. Taal moet een poëtische, spelende en openende verwijzing zijn naar de ‘goddelijke werkelijkheid’. Speling staat daar in ieder geval vol mee…