Writer’s block blog (1)

Het ontbrekende kan niet geteld worden

Het is nu al bijna twee maanden stil geweest op deze plek. Hoe maak je op je website zichtbaar hoe je leven, op de achtergrond van je blogs, zich bij tijden voortsleept zonder dat er een appel van uit gaat om zielig gevonden te worden?

Het gezin waar ik deel van uit mag maken is geen uitzonderlijk fenomeen. Twee volwassen kinderen die na hun studie hun weg zijn gegaan en hebben gevonden. Weinig vasts en vaak onder de zwarte vlag van bezuinigingen; maar ze doen het fantastisch. Twee van een geheel ander kleur nog bij ons thuis die hun stinkende best aan het doen zijn om een goede basis te leggen voor die onzekere toekomst. Daaromheen hebben inmiddels drie fantastische ‘schoon’-kinderen aan/ingehaakt. Een fantastische ‘bunch’ die ook nog eens heel goed bij elkaar passen. De spanning zit hem in de onzekerheden om hen heen. Bezuinigingen, reorganisaties en onzekerheden rondom ‘verblijf’ e.d. zitten hen op de huid. Wij (en zij) houden ons hart vast bij deze verhalen. Maar dit is geen nieuws; dit is er altijd geweest en zal altijd zo blijven. (Alleen is deze crisis wel erg hardnekkig…)

9056701789Maar dat zit me allemaal niet dwars. Kost wel veel energie, maar toch. Is het dat ik 60 ben geworden en twee mensen van heel dichtbij zijn overleden? Mijn schoonzus en mijn laatste en liefste oom? Is het de zo nu en dan weerkerende depressie die opspeelt? Afscheid van vrienden? Dat soort ervaringen waren echter vaak ook weer inspiratie tot schrijven…

>>>>>

Overigens een prachtig interview in Trouw van 26 januari met psychiater Wibo Algra die betrokken is geweest bij de ontwikkeling van de DSM V. Zeer herkenbaar die contaminatie van gevoelens en gedragingen…

Citaat: “We denken dat er bij ziekten als schizofrenie of depressie allerlei symptomen zijn die weer andere symptomen oproepen. Als je somber bent, ga je vanzelf denken dat mensen negatief over je denken. Die gedachten kunnen stemmen worden die je dat vertellen. Dan ga je je misschien wel terugtrekken, je komt niet meer de deur uit en gaat jezelf verwaarlozen. Anderen worden er misschien wel heel angstig van, gaan mensen in paniek bellen of veel drinken. Die oorzakelijke ketens hebben we wellicht gemist. We gingen er te veel vanuit dat symptomen braaf allemaal tegelijk ontstaan door een genetisch probleem. Alsof het levensverhaal van patiënten er helemaal niet toe doet.”

>>>

Nee, er is denk ik sprake van een diepe breuk in mijn leven; het is mijn werk denk ik. De laatste jaren raakte ik betrokken bij het werken aan een inspirerende toekomstvisie voor de school waarop ik werk en een toekomstvisie voor het werkveld van de studenten. Dat gaf mij een boost. Met een paar mensen zouden we nieuwe inspirerende concepten en netwerken bij elkaar gaan brengen of zelf bedenken. Een betekenisvolle bedrijfsvoering voor de agribusiness. En ik zou me vooral richten op ‘de ziel‘ van ondernemen.

In de twee jaar tijd is er geen enkel product uit onze vingers gekomen. Alleen een paar blogjes van mijn hand en een meter boeken in mijn kast. Teveel ego’s om synergie mee te creëren? Heb ik mijn eigen bijdrage/deskundigheid overschat? Ik ben eruit gestapt.. ‘Een heel goed idee’; zei een van de andere ego’s. Pijnlijk dus.. En nu is ook nog eens onze directeur opgestapt die mischien wel de kartrekker was van al deze dingen. Hiermee verliet de ziel de school? Ik wilde nog 6 jaar meewerken aan die toekomst… Voor het eerst denk ik echt aan mijn pensioen…

Bevind ik mij in overgangen die mij in mijn fundamenten raken? Ik ben 60 en definitief een bepaald soort lichaam met bepaald soort mogelijkheden kwijt. Ik heb echt heel erg fantastische en lieve kinderen. Maar voor mijn kinderen thuis ben ik vader en vraag ik van hen geen steun. Maar voor wie de deur uit zijn? Ik merk dat ik op de een of andere wijze zoek naar een nieuw cont(r)act.. In mijn hoofd heb ik vaak het beeld van een meertrapsraket. Wij hebben ze gelanceerd en ik land vervolgens in zee en zij..? Maar nu doe ik aan wat we nu hebben geen recht. Toch is er op een of andere wijze een distantie/afstand? Ik zoek naar beelden en verbindingen ‘over’ die seperatie heen..

Op mijn werk doe ik vaak alleen nog datgene wat ik al jarenlang deed. Nee; ik ben geen ‘Grumpy Old Man’ ook al speel ik daar wel vaak mee. Ik ben nog steeds gedreven; maar mijn werk heeft geen duidelijke bedding en/of helder perspectief meer terwijl mijn lichaam en geest misschien nog wel 25 jaar voor zich heeft (D.V. /Insha’Allah). Ik wil heel graag echte uitdagingen en verbindingen over mijn ‘pensionering’ heen. (Ouder worden en werk) Of is dit mijn ontkenning van de dood? Natuurlijk is opa zijn een mooi iets maar dat is geen ‘werk’? Ik moet heel hard aan de slag om opnieuw geboren te worden… En ik heb wel een idee, maar dat wordt een volgend blog..

Nee ik wil hier geen chachrijn communiceren maar wel leven in zijn weerbarstigheid..

Bob Dylan – “11 Outlined Epitaphs” (1963)

Al’s wife claimed I can’t be happy
as the New Jersey night ran backwards
an’ vanished behind our rollin’ ear
“I dig the colors outside, an’ I’m happy”
“but you sing such depressin’ songs”
“but you say so on your terms”
“but my terms aren’t so unreal”
“yes but they’re still your terms”
“but what about others that think
in those terms”
“Lenny Bruce says there’re no dirty
words . . . just dirty minds an’ I say there’re
no depressed words just depressed minds”
“but how’re you happy an’ when ‘re you happy”
“I’m happy enough now”
“why?”
“cause I’m calmly lookin’ outside an’ watchin’
the night unwind”
“what’d yuh mean unwind?”
“I mean somethin’ like there’s no end t’ it
an’ it’s so big
that every time I see it it’s like seein’
for the first time”
“so what?”
“so anything that ain’t got no end’s
just gotta be poetry in one
way or another”
“yeah, but . . . “
“an’ poetry makes me feel good”
“but . . .”
“an’ poetry makes me feel happy”
“ok but . . . “
“for the lack of a better word”
“but what about the songs you sing on stage?”
“they’re nothin’ but the unwindin’ of
my happiness”

11 gedachten over “Writer’s block blog (1)

  1. Goh, Rinie, soms valt het inderdaad niet mee. Het is zeker zo dat iedere levensfase zijn eigen uitdagingen kent. Vind het wel rot voor je dat het zo moeizaam voelt. Je weet zelf wel dat afwijzing je niet dichter bij huis brengt. Ik zou zeggen, blijf erbij en vraag jezelf regelmatig af wat je nu nodig hebt en hou het antwoord dan ook klein (dus niet: een nieuwe uitdaging).
    Wens je alle goeds!

    • Lieve Joyce,

      Volgens mij weet jij ook alles van ingewikkelde en soms zware stemmingen. Goed dat je me attent maakt op de verborgen werking daarin en dat dat ontvankelijkheid vraagt en dat ik niet te snel op zoek moet gaan naar nieuwe ‘invulling’. Dank!

      • Zeker. Kreeg zelf de tip te ‘doen wat je hand vindt om te doen’ en het daar bij te laten. Van daaruit groeit vanzelf iets nieuws, werd mij gezegd. En dat was ook zo.
        Geen idee wat bij jou de juiste snaar zal raken, maar dat het altijd met iets kleins begint, dat staat voor mij wel vast 🙂

  2. Ja blijven bij wat je hand vind, maar ook die oneindigheid blijven zien. Weet je wel dat het fragment uit 11 outlined epitahs dat jij koos als illustratie bij je stuk, precies die inspiratie is geweest tot heel mijn duik in muziek en literatuur maar ook vooral het leven. En waar ik daar nu de obstakels vind (op school heerst weer de waan van de dag en het idealisme verplettert er de aandacht voor de persoon evenzeer als het kille management denken, en de schrijvers en kunstenaars wordt geadviseerd ondernemers te worden, (maar liever dat nog dan het bord voor de kop…)), droom ik nog steeds over de schoonheid die er opwacht om vertolkt te worden en doorgegeven. Jouw zoekende gedachten zijn ‘unwinding’ perspectives on darkness just before dawn

  3. Ook ik denk dat het heel wijs is te doen wat je hand vindt en vertrouwend en geduldig zien wat zich ontwikkelt. Dat is moeilijk; vertrouwen hebben en geduldig zijn. Henry Nouwen schreef ooit: ‘Geduld is een moeilijk opgave. Het is niet een passief wachten totdat er iets gebeurt waarop we geen enkele invloed hebben: of de trein komt, de regen ophoudt, een vriend van zich laat horen, een punt gezet wordt achter een conflict. Geduld is zo moeilijk, omdat het ons vraagt het leven op het moment ten volle te beleven, helemaal tegenwoordig te zijn in dit ogenblik, het hier en nu volledig te beproeven. Als we ongeduldig zijn proberen we altijd te ontkomen aan het huidige. We gedragen ons alsof het echt belangrijke pas morgen, later, ergens anders plaats zal vinden. We moeten geduldig zijn er er op vertrouwen dat de schat die we zoeken verborgen is in de grond waarop we staan’. (Deze tekst heb ik heel, heel lang geleden in ‘Trouw’ gelezen, uitgeknipt en 3 verhuizingen verder hangt het nog steeds in de gangkast – soms valt mijn oog er op en voel ik me gesteund.)

    Misschien kan dit en de reacties van de anderen je helpen.

  4. Pingback: Een echte depressie? | Rinie Altena

  5. Pingback: Lost; verdwaald (2) | Rinie Altena

  6. Pingback: Lost; verdwaald (2) | Rinie Altena

  7. Pingback: Een echte depressie? (3) | Rinie Altena

  8. Pingback: Drenkeling | Rinie Altena

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s