Monique Samuel en de christen 2.0

Layout 2Ja; ik voel mij van het uitstervende soort. Verschillende van mijn idolen zijn dood (Henri Nouwen / Dorothé Sölle) of te oud om nog serieus genomen te worden als het gaat om de toekomst…. In ieder geval zijn zij geen richtingwijzers voor de jongere garde? Maar het maakt mij vervolgens wel nieuwsgierig naar wie de nieuwe ‘sterren’ voor de jongeren zullen zijn. Is dat Brian McLaren, Tim Keller of zijn dat meer de bewegingen als Taizé of Iona? Maar de genoemde theologen zijn mij dan weer te weinig maatschappelijk geëngageerd. Als ik in de krant en/of de boekhandels kijk zie ik weinig, voor mij, verheffends. Waar en wie zijn ze, de nieuwe profeten/profetessen?

Dit weekend raakte mij wel iets. Het was een essay van Monique Samuel in Trouw. Alleen al vanwege de naam zou het klasse moeten zijn. Een gepassioneerd verhaal van een zoek- en vind-tocht in de christelijke spiritualiteit. Is het echter mijn leeftijd dat ik mij afvraag: is het authenticiteit of is het een steekvlam? Zij is argwanend naar de kerken en terecht volgens mij, maar veel van de alternatieve bewegingen/figuren waren ook na een beperkt aantal jaren weer voorbij. Wie hoort er nog van Boele Ytsma?

Toch geef ik de hoop niet op; wat zij zegt en schrijft raakt en inspireert mij. Zij zoekt naar een nieuwe vorm van christen zijn. Christen 2.0.(Boekbespreking van Bert Altena; geen familie) Haar ‘program’ neem ik letterlijk over uit haar essay in de Trouw van 1 december:

dagboek-van-een-zoekend-christen-monique-samuel-9789033800054-voorkant“In mijn ‘Dagboek van een zoekend christen’ pleit ik voor de introductie van een nieuw, inclusief, open christendom. Dit nieuwe christen-zijn vereist een grote ommezwaai in ons denken. Het zal geen eenvoudige weg zijn, de kerk zal verkeerde afslagen blijven nemen (zoals christenen door de eeuwen heen zo vaak hebben gedaan), maar stil zijn is geen optie meer. En dus moeten wij op zoek naar een nieuwe manier van christen zijn – ik noem het christen 2.0. Levend en overtuigend, maar ook transparant en eerlijk.

De eerste stap op weg naar dit nieuwe christendom is een terugkeer naar de kern van het Evangelie. Het goede nieuws van de dood en opstanding van Jezus is radicaal en zal altijd op weerstand stuiten. Het is ook een boodschap van oneindige inclusieve liefde en genade.
De grenzeloze liefde van God en Zijn genade voor ons feilbare mensen is wat het christelijke geloof van andere religies onderscheidt, en wat ons in staat stelt bruggen te slaan. Uit liefde en genade kon ik als eerste christen in honderd jaar bidden tussen mijn islamitische broers en zussen in de Rotskoepelmoskee in Jeruzalem en op dezelfde dag even verderop mijn gebeden opzeggen naast mijn joodse broers en zussen bij de Klaagmuur. Vanuit deze geloofsovertuiging kan ik mijn hindoeïstische vrienden omarmen en mij atheïstische vrienden koesteren. Tegelijkertijd ben ik fundamenteel anders want ik belijd Jezus Christus als mijn Opgestane Heer en richt ik mijn gebeden tot Hem en niets of niemand anders.
Over die de invulling van de kerkelijke dogma’s en theologische zienswijzen valt te discussiëren, over de essenties van het Evangelie niet.

De tweede stap is het erkennen van de diepe pijn die de kerk haar volgelingen door de eeuwen heen heeft berokkend – en blijft toebrengen. Niets heeft mij zoveel pijn gedaan als de veroordeling, walging en afschuw van hen die zich mijn broeders en zusters in Christus noemen. Soms word ik midden in de nacht wakker en huil om alles wat is gezegd en nog meer om alles wat is verzwegen. Het wordt tijd dat de kerk, nee, alle kerken eigenlijk, op de knieën gaan en hun zonden belijden: het onrecht dat de zwarten is aangedaan, kleurlingen, vrouwen en kinderen, andersdenkenden en andersgelovigen, wetenschappers en vrije geesten, homo’s en lesbiennes, biseksuelen, transgenders, transseksuelen, queers en al die hetero’s die niet mochten houden van wie ze hielden en daarmee ook de liefde voor henzelf werd ontzegd.

De derde stap is niet langer kijken naar wat verdeelt, maar wat samenbindt – als kerken onderling, maar ook als kerk en alles wat daarbuiten ligt. Wij zijn allen schepselen van God die mogen rekenen op Zijn (of Haar?) onvoorwaardelijke liefde.
Het wordt dus tijd dat de kerk leiderschap toont. Dat wij leiderschap gaan tonen. Iedereen die zich christen noemt is gewild of ongewild de kerk. Ik als gelovige ben deel van de gemeente van God en zal dus als gelovige  mijn verantwoordelijkheid moeten nemen en leiderschap moeten tonen op de plaats die God mij heeft toebedeeld.
Het is zoals de vrouwelijk pastor Bridget Willard schreef: “Kerk is niet waar je samenkomt, kerk is geen gebouw, kerk is wat je bent. Laten we niet naar de kerk gaan, maar zelf de kerk zijn.” (einde citaat van M.S.)

3 gedachten over “Monique Samuel en de christen 2.0

  1. Ook met instemming haar hartstocht en pijn gelezen. Voel me wel met haar verwant al ben ik wel een mannetje van de kerk en in de kerk. Maar zie ook de beperkingen van de kerk en alle energie die gestoken wordt in het optuigen van de organisatie. Ben sinds september pionier in de Vinex Houten Zuid: nauwelijks organisatie en zoals ik het zelf voel is dat kaal en naakt en spannend: wie ontmoet ik, wat zijn hun verhalen? “Niet naar de kerk gaan, maar zelf kerk zijn!” Heet dat niet lichaam van Christus? En voor mij maakt Monique Samuel daar van harte deel van uit.
    Rinie, wat kunnen jij en ik doen om te voorkomen dat haar verhaal profetisch blijft en niet verdwijnt zoals vele andere goed bedoelde pogingen?

  2. Wat een leuke vraag. Door in ieder geval met instemming (ik had nog ‘amen’ willen zeggen aan het eind) haar essay te publiceren. Het te delen? Maar wie weet is het wel heel belangrijk dat wij oudere ‘christenen’ durven te gaan dansen op dit soort geluiden. Niet te veel ‘beter gaan weten’ en onszelf door hen te laten bekeren?

    Ik zou haar graag willen uitnodigen op De Hezenberg.

  3. Dag Rinie, prikkelend stukje….

    Je stelt de vraag wie de nieuwe profeten c.q. profetessen van morgen zullen zijn…. Ik denk dat in de tijd die voor ons ligt er minder in ‘grote’ figuren zullen zijn zoals de afgelopen paar honderd jaar. De boekdrukkunst heeft Luther, Zwingli en Calvijn een podium gegeven tot aan Henri Nouwen en Ouweneel toe. Maar wie leest tegenwoordig nog boeken 😉

    Maar net zoals de invloed van de massamedia veranderen (afnemen?) zullen de ‘grote’ profeten c.q. leiders een andere vorm gaan aannemen verwacht ik. Ik weet niet hoe, maar tijden veranderen en de die veranderingen zijn zijn de laatste jaren sneller en sneller gegaan. Een goed voorbeeld vind ik de Arabische Lente, een revolutie zonder een aan te wijzen revolutionair… Dat zou enkele jaren geleden moeilijk voor te stellen zijn geweest maar is in mijn gevoel de tijd waarin we leven. Facebook*, Twitter en Google bepalen meer en meer onze opinie.

    En dat vind ik mooi aan het stukje wat je aanhaalt van Monique Samuel. Ze gaat eigenlijk voorbij aan alle stoorzenders in de vorm van aardse profeten verwijst naar de enige Profeet die we nodig hebben!

    Groeten
    Eric

    Oja, staat nog op mijn leeslijstjeen sluit misschien wel aan bij jouw vraag…
    http://kerkvooreennieuwegeneratie.wordpress.com/

    * Gisteravond een aansprekend voorbeeld, een Syrische vluchteling / smokkelaar kijkt op zijn mobiel op facebook om te kijken hoeveel slachtoffers er die dag zijn. Daar komt geen ‘oude’ media meer aan te pas…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s