Bob Dylan en Harry Kuitert: afgeserveerd….

Afgelopen weken stond er in Trouw een artikel, naar aanleiding van een nieuw boek van Harry Kuitert, waarin een paar jonge theologen Kuitert toch wel als passé neerzetten (Jonge theologen). Kort daarop een artikel n.a.v. de laatste tour van Bod Dylan; dat hij er maar beter mee kon ophouden (Bob Dylan). Het had voor mij wel iets pijnlijks; twee oude mannen, maar ook grote geesten uit de jaren zestig en zeventig. En Dylan maakt nog steeds meesterlijke platen.. Kunnen ze wel tegen die oude mannen? Hebben ze dan geen respect voor wat ze hebben gedaan?

Ja wat hebben ze gedaan… Wat hebben wij in die tijd gedaan. Dylan rekende af, en wij met hem, met alle gezag van boven en Kuitert met alle spreken van Boven. Oud is fout.

The line it is drawn
The curse it is cast
The slow one now
Will later be fast
As the present now
Will later be past
The order is rapidly fadin’
And the first one now will later be last
For the times they are a-changin’

Met heel het establishment werd de vloer aangeveegd. En… ik deed daarin mee. Lang haar, demonstratie en mijn vader was natuurlijk helemaal… Hij was in Rijssen het hoofd van de ‘christelijke school met den bijbel’ en ik hing het affiche op mijn slaapkamerraam aan de wegkant: ‘Stem Louter Kabouter’. Nog wel net zo dat de hand in de broek niet zichtbaar was.. En ik publiceerde samen met vriend/buurjongen een brief in plaatselijk ‘sufferdje’ waarin we Rijssen tot Kabouterstad omdoopten. Jeugdzonden; zeker.

Maar is het gemak waarmee deze oude mannen nu worden weggezet dan toch niet een beetje een koekje van eigen deeg? Of beter gezegd; moet niet iedere nieuwe generatie zich distantiëren van de vorige zoals mijn vader dat deed met zijn voorouders in Genemuiden en in de Gereformeerde Gemeente? Ik met hem. En zij dus nu met ons?

5 gedachten over “Bob Dylan en Harry Kuitert: afgeserveerd….

  1. Pingback: Over de dood (2) | Rinie Altena

  2. Pingback: Heeft God een offer nodig voor zijn vergeving? | Rinie Altena

  3. The times they are a-changin’. Je schrijft het al. Of beter gezegd: Dylan zong het al. En natuurlijk moet elke generatie (jonge mensen in ieder geval) afrekenen met zijn (voor)ouders. Ook wij zijn dat proces doorgegaan en wij hebben geleerd. Ook dat sommige tradities en opvattingen van onze (voor)ouders nog helemaal niet zo gek waren. Maar elk individu moet daar zelf achter komen. Wat mij betreft: generatiekloof? Ja, graag! Momenteel hebben we een buitenlandse gaste in huis (nog jong, want bijna 16 jaar) en haar moeder is haar beste vriendin. Moet haar beste vriendin niet van haar eigen generatie zijn? Een goede band en veel liefde tussen ouders en kinderen is toe te juichen, maar je ouders zijn niet je beste vrienden (niet als je nog jong bent); wel de mensen die onvoorwaardelijk van je (zouden moeten) houden.
    Dus:ja. iedere generatie moet zich distantieren van de vorige en onze kinderen van ons. Ik noem het geen koekje van eigen deeg (te negatief), het gaat zoals het behoort te gaan.
    Veel woorden, maar toch…

  4. @Diana, Betreft het stugge ouders, die vasthouden aan rigide normen, waarden en geloof, graag, zet je af! Iedere generatie zou de keuze moeten hebben zich te distantieren van de vorige generatie. Tuurlijk tijden veranderen, maar je ouders kunnen zeker één van je beste vrienden zijn. Ook ouders verschillen namelijk in de manier waarop ze hun kinderen benaderen. Als zij dit op een kritische en open manier doen, zullen hun kinderen/de volgende generatie zich wellicht zelfs sterker ontwikkelen dan wanneer zij zich louter afzetten tegen de oudere generatie.
    Ik wil graag mijn moeder bedanken voor haar steun en kritische blik zonder wie ik dit commentaar nooit had kunnen geven.

  5. De vertaling van L. Nijgh (Kom mensen en luister en hou nu je bek /Het water komt jullie al tot de nek/En geeft toe dat je nat bent, doorweekt tot je hemd/Probeer het maar niet te vermijden) lijkt te bevestigen dat ‘The Times They Are A-Changin’ ‘ gaat over een generatieconflict.
    Volgens mij vereng je de song door ervan uit te gaan dat dit de enig mogelijke lezing is.

    Bindervoet & Henkes (die o.a. alle Dylansongs vertaalden) komen in het commentaar bij hun vertalingen tot een gelijkaardige conclusie:
    “De liederen van Bob, daar krijg je gewoon de vinger niet achter. Voor hetzelfde geld zegt hij met Heraclitos van Efeze wel: panta rei, alles stroomt, de tijd is één groot veranderen. Je kan nooit twee keer in dezelfde stroom stappen. Dus: je kan met de stroom meegaan of er juist tegenin. Of gewoon mismoedig aan de oever blijven zitten, bij een rookpaal.”

    En dit inzicht is niet ‘generatiegevoelig’ maar universeel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s