Bob Dylan en Tempest: wat gedachten en de teksten

Ik luister al vanaf mijn 14de naar Dylan dus ik ken elke opening, elk rifje of loopje. Daarnaast ben per definitie positief; alles wat hij doet is …. Verwacht dus geen objectief of neutraal commentaar. Toch wil na een paar weken luisteren wel iets kwijt.

In de eerste plaats de muziek. Ik had de laatste jaren dat maar twee tot drie nummers mij gelijk pakten. Hier had ik toch al snel 4 nummers die mij gelijk in de ban hadden (Duquesne Whistle, Narrow Way, Long and Wasted Years, Tin Angel). Verder vond ik het geheel heel toegankelijk. Wel een gevoel van ‘ heb ik dit eerder gehoord?’. Zoals de opening van Long and Wasted..; opende I Can’t Wait niet net zo?

Maar wat me in ieder geval verraste was het ‘geluid’ en het ‘first take’ gevoel. Iets waar hij  steeds opnieuw naar zoekt als hij de studio in gaat (lees ‘Bob Dylan in de studio’). Een helderheid en heel directe opname; erg mooi! Zelf had ik overigens Larry Campbell er graag bij gehad.

En dan de teksten (Tempest Lyrics). Ook hier lijkt hij op zijn klassieke wijze te werk zijn gegaan. Een thema & stemming & verloop & regels & strofen. En daar wordt net zo lang aan geknipt en geplakt tot het dat ‘verteld’ wat ‘hij wil’. Ik associeerde het met zijn schilderwerk. Die beelden kwamen zelfs spontaan bij mij op. Figuratieve werkjes waarbij de ‘zaak’ heel open blijft. ‘Hetzelfde werk’ kan met een verandering van kleur een heel ander karakter krijgen. Dat doet hij ook met zijn teksten en ritmes (Mississippi). Maar er resoneert altijd wel iets in mij. Maar daar ligt dan gelijk zijn kracht; iedereen hoort zijn eigen leven en verlangen resoneren. Nog iets over de stemming. Hij wilde “something more religious … intentionally, specifically religious songs.” maken. Ik beleef het zelf toch wel als een heel ‘fataal’ verhaal. Veel dood en verderf en tenslotte gaat alles naar de bodem van de oceaan. Maar er is ook liefde en en levensmoed.

Het is niet zijn beste maar wel meesterlijk als je op die leeftijd nog zoiets moois kunt maken; hij ‘ain’t dead yet, his bell still rings’. Ik ga er van uit dat iedereen inmiddels weet dat de voorkant van Carl Kundmann vandaan komt.

Hier wat sprokkelhout wat ik op de kust vond. Early Roman Kings / Narrow Way  Duquesne Whistle / Scarlet Town / Pay In Blood

En een eerste bespreking van Mojo en deze The Rage in Bob Dylan En hier een prachtige bespreking

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s